Ładowanie strony...

Karta praw i obowiązków pacjenta

  • PDF

 

WOJEWÓDZKI SZPITAL SPECJALISTYCZNY
IM. STEFANA KARDYNAŁA WYSZYŃSKIEGO
SAMODZIELNY PUBLICZNY ZAKŁAD OPIEKI ZDROWOTNEJ W LUBLINIE

LUBLIN 2012

 

Prawa człowieka a funkcjonowanie systemu opieki zdrowotnej

1. Każdy ma prawo do poszanowania swojej osoby jako osoby ludzkiej.
2. Każdy ma prawo do samo decydowania.
3. Każdy ma prawo do poszanowania integralności fizycznej i psychicznej oraz do poczucia bezpieczeństwa swojej osoby.
4. Każdy ma prawo do poszanowania swojej prywatności.
5. Każdy ma prawo do poszanowania wyznawanych przez niego wartości moralnych i kulturowych oraz do poszanowania swoich przekonań religijnych i filozoficznych.
6. Każdy ma prawo do bezpiecznych świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej.

I. Prawo pacjenta do świadczeń zdrowotnych


1. Pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej. W sytuacji, gdy Szpital ma ograniczone możliwości udzielenia odpowiednich świadczeń zdrowotnych, pacjent ma prawo do przejrzystej, obiektywnej, opartej na kryteriach medycznych, procedury ustalającej kolejność dostępu do tych świadczeń.
2. Pacjent ma prawo żądać, aby udzielający mu świadczeń zdrowotnych lekarz zasięgnął opinii innego lekarza lub zwołał konsylium lekarskie; pielęgniarka (położna) zasięgnęła opinii innej pielęgniarki (położnej). Lekarz może odmówić zwołania konsylium lub zasięgnięcia opinii innego lekarza; pielęgniarka (położna) może odmówić zasięgnięcia opinii innej pielęgniarki (położnej), jeżeli żądanie pacjenta jest bezzasadne. Żądanie i odmowę odnotowuje się w dokumentacji medycznej.
3. Pacjent ma prawo do natychmiastowego udzielenia świadczeń zdrowotnych ze względu na zagrożenie życia lub zdrowia.
4. Pacjentka w przypadku porodu ma prawo do uzyskania świadczeń zdrowotnych związanych z porodem.
5. Pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością przez Szpital w warunkach odpowiadających określonym w odrębnych przepisach wymaganiom fachowym i sanitarnym.


II. Prawo pacjenta do informacji


1. Pacjent ma prawo do informacji o prawach i obowiązkach pacjenta w zakładzie opieki zdrowotnej, udostępnianej w formie pisemnej w miejscu ogólnodostępnym na oddziale szpitalnym.
2. W razie potrzeby prawa i obowiązki pacjenta są przedstawiane zainteresowanemu przez pielęgniarki i położne poszczególnych oddziałów.
3. Pacjent ma prawo do informacji o rodzaju i zakresie świadczeń zdrowotnych udzielanych przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, w tym o profilaktycznych programach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych, realizowanych przez ten podmiot.
4. Pacjent ma prawo do przystępnej informacji o swoim stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych i leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu. Po uzyskaniu informacji, pacjent ma prawo przedstawić lekarzowi swoje zdanie w tym zakresie.
5. Lekarz może udzielać informacji, o której mowa w pkt. 4 innym osobom za zgodą pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego.
6. Pacjent ma prawo do zachowania w tajemnicy przez osoby wykonujące zawód medyczny, w tym udzielające mu świadczeń zdrowotnych, informacji z nim związanych, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu medycznego, z wyjątkiem sytuacji gdy:
1) tak stanowią przepisy odrębnych ustaw;
2) zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta lub innych osób;
3) pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienie tajemnicy;
4) zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych innym osobom wykonującym zawód medyczny, uczestniczącym w udzielaniu tych świadczeń.
7. Przepisu pkt. 6 nie stosuje się także do postępowania przed wojewódzką komisją do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych.
8. Tajemnica, o której mowa w pkt. 6 obowiązuje również po śmierci pacjenta, z wyjątkiem przypadków o których mowa w pkt. 6 ppkt. 1 – 3 oraz pkt. 7.
9. W sytuacjach wyjątkowych, jeżeli rokowanie jest niepomyślne dla pacjenta, lekarz może ograniczyć informacje o stanie zdrowia i o rokowaniu, jeśli według oceny lekarza przemawia za tym dobro pacjenta. W takich przypadkach lekarz informuje przedstawiciela ustawowego pacjenta lub osobę przez niego upoważnioną. Jeżeli życzeniem pacjenta jest zapoznanie się z pełną informacją o złym rokowaniu – ma do tego prawo.
10. Informacja powinna być przekazana w sposób odpowiadający zdolności rozumienia pacjenta, przy jak najmniejszym użyciu niezrozumiałej technicznie terminologii. Jeżeli pacjent nie mówi po polsku, należy umożliwić tłumaczenie.
11. Pacjent ma prawo żądać, aby lekarz nie udzielał mu informacji, o której mowa w pkt. 4.
12. Pacjent ma prawo wskazać, kto, jeżeli w ogóle ktokolwiek, ma być informowany w jego imieniu.
13. Pacjent ma prawo do dostatecznie wczesnej informacji o zamiarze odstąpienia przez lekarza od leczenia pacjenta i wskazania przez tego lekarza możliwości uzyskania świadczenia zdrowotnego u innego lekarza lub podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych.
14. W momencie przyjmowania do zakładu opieki zdrowotnej pacjent powinien poznać z imienia osoby, które będą odpowiedzialne za opiekę nad nim, uzyskać informacje o ich statusie zawodowym, a także zapoznać się z przepisami i zwyczajami, które będą kształtować jego pobyt i leczenie.
15. Pacjent ma prawo do bezpłatnego otrzymania orzeczeń i zaświadczeń lekarskich, jeśli są one związane z dalszym leczeniem, rehabilitacją, niezdolnością do pracy oraz innymi sytuacjami przewidzianymi w odpowiedniej ustawie.


III. Prawo pacjenta do wyrażenia zgody na udzielenie świadczeń zdrowotnych


1. Pacjent ma prawo do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych lub odmowy takiej zgody, po uzyskaniu informacji, o której mowa w części II pkt. 4, jeżeli przepisy odrębnych ustaw nie stanowią inaczej.
2. Pacjent, w tym małoletni, który ukończył lat 16 ma prawo do wyrażenia zgody na przeprowadzenie badania lub udzielenia innych świadczeń zdrowotnych przez lekarza.
3. Przedstawiciel ustawowy pacjenta małoletniego, całkowicie ubezwłasnowolnionego lub niezdolnego do świadomego wyrażenia woli, ma prawo do wyrażenia zgody, o której mowa w pkt. 2. W przypadku braku przedstawiciela ustawowego prawo to, w odniesieniu do badania, może wykonać opiekun faktyczny a gdy pacjent nie ma przedstawiciela ustawowego oraz opiekuna faktycznego lub porozumienie się z nim jest niemożliwe – wymagane jest zezwolenie sądu opiekuńczego.
4. Pacjent małoletni, który ukończył lat 16, osoba ubezwłasnowolniona albo pacjent chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym rozeznaniem, ma prawo do wyrażenia sprzeciwu co do udzielenia świadczenia zdrowotnego, pomimo zgody przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego. W takim przypadku wymagane jest zezwolenie sądu opiekuńczego.
5. Badanie lub udzielenie pacjentowi innego świadczenia zdrowotnego bez jego zgody jest dopuszczalne, jeżeli wymaga on niezwłocznej pomocy lekarskiej, a ze względu na stan zdrowia lub wiek nie może wyrazić zgody i nie ma możliwości porozumienia się z jego przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym. Decyzja o podjęciu czynności medycznych powinna być w miarę możliwości skonsultowana z innym lekarzem i odnotowana w dokumentacji medycznej.
6. Zgoda, oraz sprzeciw mogą być wyrażone ustnie, albo poprzez takie zachowanie pacjenta lub przedstawiciela ustawowego, które w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na wolę poddania się proponowanym przez lekarza czynnościom albo brak takiej woli.
7. Pacjent ma prawo do wyrażenia zgody na wykonanie zabiegu operacyjnego albo zastosowane metody leczenia lub diagnostyki stwarzającej podwyższone ryzyko po uprzednim uzyskaniu informacji, o których mowa w części II pkt 4. Za pacjenta małoletniego, ubezwłasnowolnionego bądź niezdolnego do świadomego wyrażenia pisemnej zgody zgodę wyraża jego przedstawiciel ustawowy, a w razie jego braku sąd opiekuńczy.
8. W przypadku zabiegu operacyjnego albo zastosowania metody leczenia lub diagnostyki stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta, zgoda, o której mowa w pkt. 7, wyraża się w formie pisemnej.
9. W przypadku sprzeciwu przedstawiciela ustawowego pacjenta co do podjęcia czynności medycznej określonej w pkt. 7 zezwolenia udziela sąd opiekuńczy.
10. Lekarz może wykonać czynności, o których mowa w pkt. 7 bez zgody przedstawiciela ustawowego pacjenta lub zgody sądu opiekuńczego, gdy zwłoka spowodowana postępowaniem w sprawie uzyskania zgody groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. Lekarz ma obowiązek zasięgnąć opinii innego lekarza, w miarę możliwości tej samej specjalności.
11. W zakresie pobierania i przeszczepiania komórek, tkanek lub narządów, pacjent ma prawo do wyrażenia zgody lub jego cofnięcia, w każdym czasie, na pobranie za jego życia lub po śmierci w/w części ciała.

IV. Prawo do poszanowania intymności i poszanowania godności

1. Pacjent ma prawo do poszanowania intymności i godności osobistej, w szczególności w trakcie udzielanych mu świadczeń zdrowotnych, a w szczególności do tego, aby przy udzielaniu świadczeń był obecny tylko niezbędny personel medyczny, chyba że obecność innych osób odbywających kształcenie przeddyplomowe lub podyplomowe jest uzasadniona realizacją celów naukowych lub dydaktycznych oraz, aby poszanowano jego prywatność poprzez umożliwienie udzielania świadczenia w osobnym pomieszczeniu lub miejscu osłoniętym.
2. Przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych może być obecna osoba bliska. Osoba wykonująca zawód medyczny udzielająca świadczeń zdrowotnych pacjentowi może odmówić obecności osoby bliskiej przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych, w przypadku istnienia prawdopodobieństwa wystąpienia zagrożenia epidemicznego lub ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne pacjenta. Odmowę odnotowuje się w dokumentacji medycznej.
3. Pacjent ma prawo do umierania w spokoju i godności. Pacjent znajdujący się w stanie terminalnym ma prawo do świadczeń zdrowotnych zapewniających łagodzenie bólu i innych cierpień.

V. Prawo pacjenta do dokumentacji medycznej

1. Pacjent ma prawo do dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych.
2. Dane zawarte w dokumentacji medycznej podlegają ochronie.
3. Szpital jest obowiązany prowadzić, przechowywać i udostępniać dokumentację medyczną oraz zapewnić ochronę danych zawartych w tej dokumentacji.
4. Lekarze, pielęgniarki i położne są uprawnieni do uzyskiwania i przetwarzania danych zawartych w dokumentacji medycznej.
5. Szpital udostępnia dokumentację medyczną pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu, bądź osobie upoważnionej przez pacjenta.
6. Po śmierci pacjenta, prawo wglądu w dokumentację medyczną ma osoba upoważniona przez pacjenta za życia.
7. Dokumentacja medyczna jest udostępniana:
- do wglądu, w tym także do baz danych w zakresie ochrony zdrowia, w siedzibie Szpitala;
- poprzez sporządzenie jej wyciągów, odpisów lub kopii;
- poprzez wydanie oryginału za pokwitowaniem odbioru i zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu, jeżeli uprawniony organ lub podmiot żąda udostępnienia oryginałów tej dokumentacji.
8. Za udostępnienie dokumentacji medycznej Szpital pobiera opłatę.
9. Szpital przechowuje dokumentację medyczną przez okres 20 lat, licząc od końca roku kalendarzowego w którym dokonano ostatniego wpisu, z wyjątkiem:
- dokumentacji medycznej w przypadku zgonu pacjenta na skutek uszkodzenia ciała lub zatrucia, która jest przechowywana przez okres 30 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił zgon;
- zdjęć rentgenowskich przechowywanych poza dokumentacją medyczną pacjenta, które są przechowywane przez okres 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wykonano zdjęcie;
- skierowań na badania lub zleceń lekarza, które są przechowywane przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym udzielono świadczenia będącego przedmiotem skierowania lub zlecenia;
- dokumentacji medycznej dotyczącej dzieci do ukończenia 2. roku życia, która jest przechowywana przez okres 22 lat.

VI. Prawo pacjenta do zgłoszenia sprzeciwu wobec opinii albo orzeczenia lekarza

1. Pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy mogą wnieść sprzeciw wobec opinii albo orzeczenia lekarza, jeżeli opinia albo orzeczenie ma wpływ na prawa lub obowiązki pacjenta wynikające z przepisów prawa.
2. Sprzeciw wnosi się do Komisji Lekarskiej działającej przy Rzeczniku Praw Pacjenta, za pośrednictwem Rzecznika Praw Pacjenta, w terminie 30 dni od dnia wydania opinii albo orzeczenia przez lekarza orzekającego o stanie zdrowia pacjenta.
3. Sprzeciw wymaga uzasadnienia, w jego braku sprzeciw jest zwracany osobie, która go wniosła.
4. Komisja Lekarska na podstawie dokumentacji medycznej, oraz, w miarę potrzeby, po przeprowadzeniu badania pacjenta, wydaje orzeczenie niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia wniesienia sprzeciwu.
5. Od rozstrzygnięcia Komisji Lekarskiej nie przysługuje odwołanie.

VII. Prawo pacjenta do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz opieki duszpasterskiej

1. Pacjent ma prawo do kontaktu osobistego, korespondencyjnego i telefonicznego z innymi osobami, w tym do odwiedzin osób z zewnątrz.
2. Pacjent ma prawo do odmowy kontaktu z osobami wymienionymi w pkt. 1.
3. Prawa pacjenta mogą być ograniczone w przypadku wystąpienia zagrożenia epidemiologicznego lub ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne pacjentów, a w przypadku praw, o których mowa w pkt. 1, także ze względu na możliwości organizacyjne zakładu.
4. Pacjent ma prawo do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej.
5. Pacjent ma prawo do odwiedzin osób z zewnątrz.
6. Pacjent ma prawo do opieki duszpasterskiej. W sytuacji pogorszenia się stanu zdrowia lub zagrożenia życia, pacjent ma prawo do kontaktu z duchownym swego wyznania.

VIII. Prawo pacjenta do przechowywania rzeczy wartościowych w depozycie

1. Pacjent w zakładzie opieki zdrowotnej przeznaczonym dla osób wymagających całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych ma prawo do przechowywania wartościowych rzeczy w depozycie.

IX. Dochodzenie praw przez pacjenta

1. Pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy albo opiekun faktyczny, jeżeli uzna, że prawa pacjenta zawarte w Regulaminie zostały lub są naruszane, może:
1) zwrócić się z interwencją do bezpośredniego przełożonego osoby udzielającej świadczeń zdrowotnych, a następnie do Dyrektora szpitala,
2) w razie niezadowalającego załatwienia sprawy zwrócić się o jej rozpatrzenie przez Radę Społeczną Szpitala, a następnie do organu, który utworzył i prowadzi szpital, z wyłączeniem spraw podlegających nadzorowi medycznemu,
3) zwrócić się z interwencją do Narodowego Funduszu Zdrowia,
4) zwrócić się ze skargą do Rzecznika Praw Pacjenta,
5) jeżeli naruszenie prawa dotyczyło fachowej czynności medycznej – zwrócić się do okręgowej izby lekarskiej, bądź do okręgowej izby pielęgniarek i położnych,
6) skierować sprawę do sądu powszechnego, jeżeli w wyniku działania lub zaniechania szpitala lub osoby wykonującej zawód medyczny, wyrządzono pacjentowi szkodę materialną lub naruszono jego dobro osobiste, w rozumieniu kodeksu cywilnego.
2. W razie zawinionego naruszenia praw pacjenta Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.
3. W razie zawinionego naruszenia prawa pacjenta do umierania w spokoju i godności, sąd może, na żądanie małżonka, krewnych lub powinowatych do drugiego stopnia w linii prostej lub przedstawiciela ustawowego, zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez nich cel społeczny.
4. Skargi i wnioski podlegają kwalifikacji oraz rozpatrzeniu w trybie określonym we właściwych przepisach kodeksu postępowania administracyjnego.
5. Skargi i wnioski wnoszone w formie pisemnej podlegają przyjęciu na zasadach przewidzianych dla rozpatrywania skarg i wniosków kierowanych do Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego SP ZOZ w Lublinie.
6. Skargi i wnioski wnoszone ustnie przyjmowane są przez Dyrektora Szpitala, Zastępcę Dyrektora ds. Leczniczych oraz Szpitalnego Rzecznika Praw Pacjenta.
7. Skargi i wnioski wpływające do szpitala podlegają ewidencji. Rejestr skarg i wniosków prowadzi Szpitalny Rzecznik Praw Pacjenta. Do zadań Szpitalnego Rzecznika Praw Pacjenta w tym zakresie należy ponadto:
- przekazywanie skarg i wniosków według właściwości do rozpatrzenia i załatwienia,
- formalno- prawny nadzór nad rozpatrywaniem skarg i wniosków,
- dokonywanie okresowych analiz skarg i wniosków i przedstawianie ich Radzie Społecznej
Szpitala.
8. Każdy, kto poweźmie wiadomość, co najmniej uprawdopodabniającą naruszenie praw pacjenta może złożyć wniosek do Rzecznika Praw Pacjenta o wszczęcie postępowania wyjaśniającego.
9. Wniosek musi zawierać:
- oznaczenie wnioskodawcy
- oznaczenie pacjenta, którego sprawa dotyczy
- zwięzły opis stanu faktycznego.
10. Każdy ma prawo do złożenia wniosku do Rzecznika Praw Pacjenta o wydanie decyzji w sprawie praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów.

X. Obowiązki pacjenta

Pacjenci podlegający hospitalizacji w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Lublinie mają obowiązek:

1. stosować się do zaleceń i wskazówek personelu medycznego oraz organizacji pracy Szpitala,
2. przestrzegać rozkładu dnia podczas pobytu pacjenta na oddziale,
3. szanować mienie Szpitala i przestrzegać zasad korzystania z urządzeń i powierzonego pacjentowi sprzętu,
4. utrzymywać ład i porządek w miejscu pobytu,
5. posiadać własne przybory toaletowe,
6. przebywać w przeznaczonej dla niego sali w czasie wizyt lekarskich (obchód), w czasie wykonywania zabiegów oraz w porze posiłków,
7. przestrzegać zasad higieny osobistej,
8. przestrzegać zasad bezpieczeństwa przeciwpożarowego,
9. przestrzegać ciszy nocnej i przebywania na oddziale od godz. 22.00 do godz. 6.00 dnia następnego,
10. uzyskać zgodę ordynatora danego oddziału na wyjście poza teren Szpitala,
11. uzyskać zgodę personelu Szpitala na używanie jakichkolwiek własnych urządzeń gazowych bądź elektrycznych,
12. przestrzegać zasad kulturalnego zachowania w stosunku do personelu Szpitala jak i innych pacjentów,
13. przestrzegać zakazów wnoszenia i spożywania napojów alkoholowych oraz palenia tytoniu na terenie Szpitala,
14.przestrzegać zakazów obrotu, posiadania i używania narkotyków, środków odurzających, substancji psychotropowych i innych podobnie działających substancji (zakaz ten nie dotyczy leków narkotycznych przepisanych przez lekarza),
15. złożyć do depozytu wszystkie wartościowe przedmioty będące w jego posiadaniu
16. posiadania dokumentu tożsamości oraz dokumentu upoważniającego do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych,
17. poinformować lekarza prowadzącego o stale przyjmowanych lekach nie związanych z jednostką chorobową, która jest przyczyną hospitalizacji,
18. udzielać w trakcie wywiadu lekarskiego lub pielęgniarskiego pełnej i prawdziwej informacji o swoim stanie zdrowia,
19. pacjent jest odpowiedzialny za osoby odwiedzające go a zwłaszcza za zachowanie przez te osoby ciszy i porządku Szpitalnego.

Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w Lublinie © 2013

designed by sm32 STUDIO